Изге йола, матур ғәҙәт — бер-береңә ярҙам итеү

“Янып-көйөп торған сағымда шулай беҙгә килеп, ағинәйҙәрем  гөрләтеп өмә эшләп, “һә” тигәнсе бәрәңгене ҡаҙып алып, баҙға ташып та ҡуйҙы. Берҙәм эшләгәс,  күңелле лә, тиҙ ҙә булды, балаларым да ярҙам итте.  Шул тиклем рәхмәтлемен изге күңелле, ярҙамсыл, өлгөр ағинәйҙәргә. Ҡылған изгелектәре үҙҙәренә мең сауап булып әйләнеп ҡайтһын”, — тип рәхмәттәрен еткерҙе Мәмдүнә Ғаян ҡыҙы.

Ҡаҙансы ағинәйҙәренә “афарин!”дан башҡа һүҙ юҡ. Гел шулай берҙәм булып, бер-берегеҙгә ярҙам итеп, хәл белешеп, бер-берегеҙгә терәк-таяныс булып йәшәгеҙ.

Наилә Имаева.