Усмановтар бәхеттәрен ситтә лә эҙләп ҡарай. Тик тыуған яҡҡа тартыу көсө уларҙы ауылға алып ҡайта. Йәштәр ең һыҙғанып эш башлай. Эльмира — балалар баҡсаһында, Ринат — колхозда. Хужалыҡ йәшәү өсөн йорт бирә. Шулай тырышып тормош көтә башлайҙар. Шатлыҡ, һөйөнөс өҫтәп, бер–бер артлы ҡыҙҙары донъяға килә. Улар бер-береһенә дуҫ-терәк булып үҫә. Мәктәпте тик “бишле” билдәләренә генә тамамлап, әсәләре юлын һайлайҙар. Икеһе лә Башҡорт дәүләт университетында белем ала. Бөгөн Нефтекама ҡалаһында уҡытыусы булып эшләйҙәр. Эльмира Фәнәүи ҡыҙы Ваныш-Алпауыт урта мәктәбендә башланғыс кластар уҡыта. Ринат Рәфил улы иһә фермала мал ҡарай, һауылған һөттөң сифатын тикшереп, һөт заводына оҙатып тора.
— Эш, ғаилә мәшәҡәттәре, балалар үҫтереү шатлыҡ-ҡыуаныстары менән ғүмерҙең уҙғанын да һиҙмәй ҡалдыҡ. Йәш саҡта ваҡыт тиҙ үтә, олоғайған көндәрҙә бер-береңә тағы ла нығыраҡ кәрәк булыуыңды аңлайһың, — ти Усмановтар. — Бер-береңде һөйөп, ихтирам итеп йәшәүгә ни етә! Бер-береңә юл ҡуя белергә, асыуланышҡан, үпкәләгән саҡтарҙа, үҙеңде ваҡытында ҡулға ала белергә, сабыр, ғәҙел булырға, юҡ-барға ҡабынып китмәҫкә, үҙ-ара аңлашып йәшәргә кәрәк. Ә иң мөһиме — бер-береңде яратыу, ихтирам итеү, йылы мөнәсәбәттә булыу.