Бөтә теләктәрҙе үтәй торған доға

Һәр кешенең тормошонда шундай мәлдәр була: күңел ауырта, әйтер һүҙ табылмай, ярҙам көтәһең. Шул саҡта беҙ Аллаһҡа мөрәжәғәт итәбеҙ. Уның менән һөйләшәбеҙ. Унан һорайбыҙ.

Барлыҡ ихтыяждарҙы ла үтәй торған бер доға бар. Ул бик ҡыҫҡа, әммә көсө ҙур. Уны иртән йә кис ете тапҡыр уҡыһағыҙ, Аллаһ һеҙгә был донъяла ла, ахирәттә лә күңелегеҙ тартҡанды бирәсәк.

Доға былай яңғырай:

“Хәсбийаллаһу лә иләһә иллә һүә, ғәләйһи тәүәккәлтү үә һүә раббүл ғаршил ғаҙим"

Уның мәғәнәһе:

"Миңә Аллаһ етә. Унан башҡа ғибәҙәт ҡылырға лайыҡлы илаһ юҡ. Мин бары тик Уға таянам. Ул — бөйөк ғәрштең Раббыһы".

Был һүҙҙәрҙә — тәүхид, тәүәккәл һәм иман. Кеше үҙенең бөтә өмөтөн, бөтә ҡайғыһын Аллаһҡа тапшыра. Ул белә: ярҙам киләсәк. Ул ышанһа, Аллаһ уны ҡалдырмаҫ.

Пәйғәмбәребеҙ Мөхәммәт (с.ғ.с.) әйткән: был һүҙҙәрҙе иртән йә кис ете тапҡыр әйткән кешегә Аллаһ был донъяла йәки ахирәттә нимә теләһә лә, шуны бирәсәк. Йәғни кеше үҙенең ихтыяжын, ҡайғыһын, теләген Аллаһҡа ҡалдыра. Ул сабыр итә. Ул көтә. Ул ышана.

Был доға — кескәй генә, әммә йөрәккә яҡын. Уны уҡыу өсөн махсус шарттар юҡ. Уны йөрәктән әйтергә кәрәк. Уйлап, аңлап, ышанып.

Бәлки, бөгөн һеҙгә лә ошо һүҙҙәр кәрәктер. Уларҙы әйтегеҙ. Күңелегеҙ тынысланыр. Аллаһ ярҙам итәсәк.

(Әбү Дауыт, 4/321)