Мин ғашиҡмын һиңә тыуған ерем,
Тыуған ерем минең — Асҡыным.
Аунап үҫкән хәтфә болондарың,
Сылтырап аҡҡан шишмә һыуҙарың.
Сылтырап аҡҡан шишмә һыуҙарыңа
Ҡушылып һайрай моңло һандуғас.
Йылға буйындағы тал-тирәктәр
Һоҡланалар уға таң тыуғас.
Һиндә генә ерем, киң болондар,
Һиндә генә бөҙрә ҡайындар.
Һиндә генә йылы, наҙлы елдәр,
Һиндә генә нәфис сәскәләр.
Тыуған ерем минең, Асҡыным,
Һиндә тыуҙым, һиндә мин үҫтем.
Яланыңа сыҡһам көсөм артып,
Ҡанатланды минең уйҙарым.
Ғорурланып атлап киләм мин.
Тыңлап торам моңло аҙанын.
Һанап китһәң, күпме төҙөлөш
Ҡалҡып сыҡты һиндә, Асҡыным.
Тынғыһыҙ һәм тырыш халҡым минең,
Күпме ҡыҙ, егетте шағир иткән,
Илһам биргән тыуған ер бит һин.
Көрәшселәр, уҡсы, йырсыларың
Данға күмде һине, Асҡыным.
Тыныс, аяҙ булһын күктәрең.
Яҡты булһын тыуыр таңдарыбыҙ,
Алға китһен тормош, гөрләһен!